IndeksFAQSzukajRejestracjaZaloguj

Share | 
 

 Zielnik

Zobacz poprzedni temat Zobacz następny temat Go down 
AutorWiadomość
Instytut Durmstrang
Mistrz Gry

avatar

Czystość krwi : krystaliczna
Liczba postów : 493

PisanieTemat: Zielnik   Wto 19 Sie - 17:00

"Tysiące Magicznych Ziół i Grzybów" Phyllida Spore

ROZDZIAŁ I

1.1. Teoria
Od tysięcy lat rośliny są głównym źródłem pozyskiwania lekarstw i eliksirów. Zielarstwo i ziołolecznictwo dążą do odkrycia skomplikowanych i często bardzo tajemniczych związków między chemicznymi substancjami roślin a funkcjonowaniem organizmu człowieka.
Starożytni uzdrowiciele, którzy często byli uzdolnionymi czarodziejami, sięgali po leki przygotowane z miejscowych gatunków roślin. Przepisy na eliksiry sprzed lat przetrwały do dzisiejszego dnia i z powodzeniem wspomagają naszą medycynę.

1.2. Zielarstwo
Dział wiedzy zajmujący się zagadnieniami hodowli, uprawy, zbioru, suszenia, pakowania i przechowywania roślin leczniczych. Zbiór roślin leczniczych dotyczy zbierania ich zarówno z takich upraw, jak i ze stanu naturalnego, gdyż wiele roślin leczniczych eksploatujemy z dziko występujących zasobów (np. lipę).

1.3. Ziołolecznictwo
Dział medycyny pochodny od alchemii zajmujący się wytwarzaniem leków ziołowych z naturalnych bądź przetworzonych surowców uzyskiwanych z roślin leczniczych oraz ich stosowaniu podczas leczenia pacjentów. Ziołolecznictwo zajmuje się poznaniem właściwości roślin leczniczych, w tym:
- mechanizmów działania leków roślinnych na organizmy żywe,
- metabolizmu zawartych w nich substancji czynnych
- dawkowania sporządzonych z nich preparatów
- ewentualnych działań niepożądanych


1.4. Pozyskiwanie ziół
Najprostszym sposobem pozyskiwania ziół jest ich zbiór ze środowiska naturalnego. Bywa to jednak uciążliwe, ponieważ surowiec roślinny powinien pochodzić z miejsc ekologicznie czystych, a o takie coraz trudniej. Pozostaje nam więc uprawa.
Obecnie aż 75% roślin możemy uprawiać w szklarniach. Daje to dużo możliwości, ponieważ surowiec zielarski otrzymany w ten sposób jest najmniej zanieczyszczony magicznie, ponadto jest dostępny przez cały rok. Dotyczy to nawet roślin z innych sfer klimatycznych, które jednak należy wcześniej zaaklimatyzować. Dzięki sztucznej uprawie ziół istnieje możliwość otrzymania odmian o określonym składzie chemicznym, odporności na choroby i szkodniki.

1.5. Zbieranie ziół
Warunki w jakich rosną rośliny mają duży wpływ na ich właściwości lecznicze. Znaczenie ma tu rodzaj gleby, sposób jej nawożenia, właściwy termin zbioru i prawidłowe ich przechowywanie. Niektóre rośliny, jak na przykład gwiezdnik półpełny, można zbierać tylko podczas nocy, gdy księżyc jest w pełni lub w nowiu.
Zioła zbiera się w 4 okresach: wiosennym, letnim, jesiennym i zimowym. Następnie suszy się je w różne sposoby, od mechanicznych do słonecznych i przechowuje się w specjalnych przechowalniach. Istotne znaczenie dla jakości ziół ma pora ich zbierania, każda roślina ma inny optymalny okres zbioru. Nie każda część rośliny jest wykorzystywana jako zioło, w niektórych zbiera się nasiona, owoce, kwiaty lub liście i łodygi.

1.6. Sporządzanie ziół.
Do spożycia nadają się tylko zioła zbierane w danym roku lub maksymalnie z poprzedniego. W zależności od rodzaju i zapotrzebowania można przygotować podstawowe odczynniki magiczne używane w medycynie i eliksirologii. Ważne jest wtedy aby zioła nie były zanieczyszczone magicznie, gdyż może to wywoływać nieprzewidywane powikłania i skutki uboczne. Możemy przyrządzić:
Napar - Sporządza się go tuż przed spożyciem, zalewając suche zioła gorącą wodą, ale nie wrzątkiem.
Odwar - Spożywa się go w dniu przyrządzenia, gotując rozdrobnione zioła przez kilka minut.
Nalewki - Zalewa się świeże zioła rozcieńczonym spirytusem i odstawia w ciemne miejsce na ok. tydzień. Nalewkę ziołową dawkuje się po kilka kropel na kieliszek wody.
Syropy - Wyciąg ze świeżych ziół gotowanych w cukrze do zgęstnienia.
Soki - Wyciskane mechanicznie. Mogą być też mieszane z cukrem, miodem itp.
Maceraty - Olej sporządzany z ziół zalanych zimną wodą. Tylko w przypadku roślin trudno pęczniejących można wyciąg lekko podgrzać.
Olejki - Metoda sporządzania leków i kosmetyków poprzez destylację pary wodnej.
Wywar - wyciąg z ziół (zazwyczaj neutralnym lub słabym w działaniu). Najczęściej służy jako baza do eliksirów.


ROZDZIAŁ II

2.1. Budowa kwiatu






2.2. Spis kwiatów i ziół


A


AGAPANT
Nazwy: agapant afrykański
Używane części: całość
Opis: Byliny o łukowato przeginających się, równowąskich liściach wyrastających z krótkich kłączy.. Kwiaty wyrastają w gęstych baldachogronach na wysokich (czasami powyżej 1 m) łodygach.
Występowanie: Naturalnie występuje tylko w Afryce Południowej. W innych miejscach jest głównie uprawiany w domach, zwłaszcza w chłodne pory roku.
Zastosowanie: Rośliny wykorzystywane jako ozdobne – sadzone są w kompozycjach kwiatowych. Wpływają relaksująco, umilają atmosferę w domu i jest to jedyne stwierdzone ich działanie na ludzi. Czarodzieje lubią je trzymać w donicach na patio lub tarasach. Nie mają zastosowania w eliksirach.


AKONIT
Nazwy: Tojad, mordownik; występuje dużo gatunków m.in. tojad żółty, tojad mocny
Używane części: Korzeń, łodyga, liść, kwiat
Opis: Bylina wieloletnia dorastająca 50-150 cm; korzeń gruby, bulwiasyty. Liście ciemnozielone; błyszczące na spodzie i jaśniejsze od dołu. Kwiaty hełmokształtne w wileu kolorach (żółty, fioletowy, biały)
Występowanie: Najczęściej rośnie na skalistym podłożu, prawie w każdym miejscu na świecie.
Zastosowanie: Zawierają akonitynę – substancję o działaniu przeciwbólowym. Dodaje się go do warzenia wszystkich rodzajów trucizn, a także antidotum, gdyż działa bardzo szybko. Jego kwiaty są ważnymi składnikami eliksirów leczących artretyzm (dna moczanowa), zapaleń, gorączki, schorzeń skórnych i nerwobólu. Trującymi częściami są korzenie, których wywar może spowodować paraliż mięśnia sercowego lub porażenie ośrodka oddechowego. Czysty wywar z łodygi i liści tojadu używa się do nasączania drewna miotły, aby te mogły się unosić. W zależności od gatunku rośliny, miotła inaczej lata.


ALOES
Nazwy: Od gatunków: a. zwyczajny, a. barbadoski, a. barbadeński.
Używane części: Liście.
Opis:Zimnozielona bylina bez łodygi. Liście mięsiste i grube o kolczastych brzegach, wyrastające bezpośrednio z korzenia. Kwiaty żółte, rurkowate.
Występowanie: Afryka, południowa część Morza Śródziemnego, Indie.
Zastosowanie: Żel aloesowy jest bardzo dobrym środkiem kosmetycznym. składniki aloesu - aloina, barbaloina, aloeemodyna - odpowiadają za jego przeczyszczające działanie. Produkuje się z niego środki na zaparcia, rozwalniające i na zatrucia pokarmowe. Jest doskonały na oparzenia skórne i zadrapania - łagodzi ból i przyspiesza gojenie.


ANYŻEK
Nazwy: biedrzeniec anyż
Używane części: owoce
Opis: Może osiągnąć ponad 50 cm wysokości. Liście są ząbkowane, a kwiaty białe, zebrane w płaskie baldachy. Owocem jest rozłupina do 5 mm dł. o gruszkowatym kształcie.
Występowanie: Pochodzi z Morza Środziemnego, ale obecnie występuje dziko rosnący w całej Europie.
Zastosowanie: Jego lecznicze zastosowanie jest znane od czasów starożytności. Z owoców anyżu pozyskuje się olejek eteryczny dodawany do kąpieli lub medykamentów. Działa wykrztuśnie, rozkurczowo i moczopędnie.


ARALIA GRONIASTA
Używane części: korzeń, kłącze, owoce
Opis: Jest wieloletnim krzewem dorastającym do 3 m z dużymi liśćmi, małymi zielonkawobiłaymi kwiatami i czerwonymi lub fioletowymi owocami podobnych do jagód.
Występowanie: w Azji (głównie południowo-wschodniej) i w obu Amerykach.
Zastosowanie: Jest składnikiem maści na zranienia, obolałe mięśnie, obrzęki, a herbatę z kłączami pija się na bóle kręgosłupa. Owoce służą jako barwnik w przemyśle kosmetycznym i miotlarskim.


ARCYDZIĘGIEL ŻÓŁTAWY
Nazwy: arcydzięgiel lekarski, litwor, andżelika, dzięgiel, ziele św. Ducha, anielskie ziele
Używane części: łodygi, kłącza, korzenie
Opis: Jest rośliną dwuletnią. W pierwszym roku wytwarza rozete przyziemnych liści, a w drugim wyrasta (nawet do 2 m) rozgałęziony pęd kiwatowy z licznymi baldachami. Ma silny aromat przypominający piżmo.
Występowanie: Naturalnie pochodzi ze Skandynawii, lecz mugolscy mnisi rozpowszechnili tą roślinę w całej Europie
Zastosowanie: Powszechnie stosuje się wyciąg z łodyg, kłączy i korzeni na przeróżne epidemie oraz inne schorzenia, np. owrzodzenia i problemy z trawieniem. Arcydzięgiel oczyszcza organizm. Jest ważnym składnikiem skandynawskiego teriaku. Rzucie kłączy podobno zapewnia długowieczność.


ARNIKA
Nazwy: Arnika górska, kupalnik górski, górska stokrotka.
Używane części: Kwiat, kłącze.
Opis: Bylina dorasta do 60 cm. Ma pomarańczowożółte, podobne do stokrotek kwiatostany. Owalne liście tworzą płaską rozetkę tuż przy powierzchni ziemi.
Występowanie: Europa, Ameryka Północna, Azja
Zastosowanie: Składnik kosmetyków: toników do włosów i twarzy, szamponów, perfum, preparatów na trądzik i wysypki. Herbata z płatkami arniki pomaga zwalczyć anginę, krwawienia. Kłącza dodaje się do wywaru służącego do płukania gardła, a także do leków na grypę, zapalenia, ból. Arnikę dodaje się także do amortencji. Jednakże zbyt duża ich ilość może prowadzić do schorzeń serca.


ASFODEL
Nazwy: złotowłos, złotogłów, asfodel biały
Używane części: korzeń
Opis: Wysokość do 1 m, gęste, białe kwiaty, liście równowąskie, bulwy jadalne.
Występowanie:
Zastosowanie: Złotogłów symbolizuje śmierć, świat zmarłych, żal, smutek, melancholię, sentymentalizm, pokorę, wieczność. W związku z tym nic dziwnego, ze używa się go w eliksirach trujących i usypiających, m.in. wywar Żywej Śmierci. Kwiat za to wydziela przyjemny olejek eteryczny, który wykorzystuje się w produkcji kosmetyków i perfum.



B



BABKA ZWYCZAJNA
Używane części: liście
Opis: Osiąga wysokość 5-30 cm. Liście są skupione w przyziemnej różczyczce. Kwiaty są zebrane w szczytowe, walcowate kłosy. Owoce przypominają brązowe jajowate puszki, które łatwo się otwiera.
Występowanie: rodzimie występuje w całej Europie i Azji
Zastosowanie: Powszechna w Chinach jako odtrutka na trucizny, głownie na jad węża i skorpiona. Ma działanie przeciwzapalne. Papkę z liści przykłada się do ropeijących ran lub śladów po ukąszeniu owada. Poza tym stosuje się głównie suszone liście jako napar.


BELLADONNA
Nazwy: pokrzyk, wilcza jagoda, psia wiśnia
Używane części: korzeń, liść
Opis: Bylina o wysokości od 60 do 180 cm z łodygą fioletową, rozgałęzioną. Liście duże, ciemnozielone, a kwiaty dzwonkowate, ciemnofioletowe.
Występowanie: Najczęściej rośnie na glebie wapniowej w całej strefie umiarkowanej.
Zastosowanie: Oficjalna nazwa oznacza "piękną kobietę". Chociaż belladonna jest dodawana do kosmetyków przeciwzmarszczkowych, to w znikomej ilości. Cała roślina jest silnie trująca. Mimo to dzięki odpowiedniemu procesowi przygotowania tworzy się z niej: krople rozszerzające źrenice, środki uspakajające i znieczulające ból - paraliżuje nerwy. Zażywanie go w postaci czystego wywaru prowadzi do uzależnienia od głębokiego snu przynoszącego piękne sny.


BERBERKA
Nazwy: berberys pospolity, kwaśnica pospolita, kwaśniec
Używane części: korzeń, liść, owoc, kora
Opis: Krzew o wysokości do 3 m z kanciastymi gałązkami i trójdzielnymi cierniami, o długości od 3 do 6 cm. Kwiaty są pachnące, żółte z dużą ilością płatków, zebrane w zwisające grona o długości do 5 cm. Owoc jest lśniąco czerwoną jagodą.
Występowanie: W Skandynawii i na Wyspach Brytyjskich gatunek zadomowiony. W południowych i środkowych Niemczech występuje rzadko i w rozproszeniu
Zastosowanie: Napary i odwary z liści pobudzają wydzielanie soków trawiennych i są skuteczne w chorobach dróg żółciowych i wątroby. Suszone owoce wykorzystuje się jako dodatek do herbaty podnoszący ogólną odporność organizmu. Wywar z korzeni i korę stosuje się jako bazę do eliksirów uleczających, a także dodających energię.


BLEKOT
Nazwy: blekot pospolity
Używane części:
Opis: Łodyga jest pusta w środku osiągająca wysokość 10–50 cm.
Liście - nagie, spodem błyszczące, trójkątne. Wyrastają skrętolegle na łodydze. Drobne kwiatki są zebrane w kwiatostan typu baldach złożony. Płatki korony na górze są białe, a na dole zielonawe. Owoce to rozłupki o długości 3–5 mm, występujące po dwie na jednej szypułce. Ich powierzchnia jest żebrowana równej wysokości i grubości żebrami.
Występowanie: Prawie w całej Europie, a także na Kaukazie i w Azji Zachodniej
Zastosowanie: Ze względu na nieprzyjemny zapach i smak bardzo rzadko się go używa. Odpowiednie połączenie z niektórymi składnikami pozbywa go trującego działania, a wydobywa lecznicze - relaksuje, dodaje energii, działa przeciwirusowo.


BRATEK
Nazwy: fiołek ogrodowy
Używane części: kwiaty
Opis: Osiąga wysokość do 25 cm. Kwiaty są dwubarwne i występują w bardzo różnych połączeniach.
Występowanie: Sztuczna mieszanka różnych gatunków fiołków, które powszechnie uprawia się w ogordzie na całym świecie.
Zastosowanie: Głównie roślina ozdobna. W ziołolecznictwie popularny jest napar z bratka stosowany na zaburzenia przemiany materii jak trądzik i wysypki.



C



CEBULA ZWYCZAJNA
Używane części: liście
Opis: Łodyga jest krótka w postaci głąbików. Jadalną częścią są mięsiste pochwy liściowe, od nich wyrastają drobne korzenie. Kwiaty to kuliste baldachimy.
Występowanie: Jest urpawiana na całym świecie.
Zastosowanie: Wyciąg z cebuli jest często dodwany do silnych mikstur, które mogą negatywnie wpłynąć na serce, a nawet doporowadzić do śmierci. Cebula likwiduje te nieporządane skutki.


CIEMIERNIK CZARNY
Nazwy: ciemiernik biały
Używane części: cała roślina
Opis: Roślina rosnąca do wysokości 25–30 cm. Liście ma zimozielone, 7–9 sieczne, o odcinkach jajowatych. Kwiaty osiągają 3–8 cm średnicy. Okwiat barwy białej (niekiedy czerwieniejące podczas owocowania), 5-działkowy z licznymi pręcikami oraz kilkoma, zrastającymi się w dolnej części słupkami.
Występowanie: W naturze występuje na śródleśnych łąkach i skrajach lasów w środkowej i południowej części Europy.
Zastosowanie: Roślina ozdobna. Zawiera cukry, więc dodaje się ją, aby przyspieszyć proces fermentacji. Cała jest trująca.


CHMIEL
Używane części: owoce
Opis: Łodyga jest płożąca się lub pnąca, kwiaty są zebrane w kwiatostany z podziałem na męskie i żeńskie. Owocem jest orzeszek (szyszka chmielu). Posiada silnie rozbudowany system korzenny.
Występowanie: Rośnie dziko tylko w południowej Europie i na Bliskim Wschodzie.
Zastosowanie: Żeńskie szyszki chmielu są wykorzystywane w piwowarstwie. Poza tym owoce zawirają substancje o właściwościach uspakajających i moczopędnych. Napar łagodzi nadpobudliwość i ułatwia zasypianie. Jest częstym składnikiem eliksirów nasennych. Ma silne właściwości bakterjobójcze.


CYKORIA
Używane części: całość
Opis: Byliny, rośliny dwuletnie lub jednoroczne. Wytwarzają zgrubiałe korzenie palowe. Łodygi słabo rozgałęzione, koszyczki kwiatowe o języczkowatych, błękitnych kwiatach. Rośliny wytwarzają sok mleczny.
Występowanie: W ciepłym klimacie Eurpy, Azji i Afryki.
Zastosowanie: Jest tylko uzupełnieniem składników eliksiru zmieniającego kolor włosów, ponieważ odżywia włosy oraz nadaje im lekkości i objętości.


CYNAMONOWIEC CEJLOŃSKI
Nazwy: cynamonowiec chiński, kasja
Używane części: kora, liść, pęd
Opis: Wiecznie zielone drzewo dorastające do 8 m wysokości. Kora brązowoczarna, gruba, aromatyczna i szorstka. Liście owalne, zielone na wierzchu i brązowe pod spodem, skórzaste. Kwiaty małe, żółte lub białe. Owoc przypomina niebieskawą jagodę z białymi plamkami.
Występowanie: Występuje głównie w Azji, a również w Ameryce Południowej i na wyspach Oceanii.
Zastosowanie: Jest obowiązkowym składnikiem eliksirów dodających energię przy wysiłku fizycznym. Poza tym jest dobrą przyprawą kulinarną i środkiem aromatyzującym. Pod względem zapachowym jest swojego rodzaju afrodyzjakiem według niektórych osób.


CZARNA JAGODA
Nazwy: borówka czarna
Używane części: owoc
Opis: Rośnie w grupkach tworząc niskie krzaczki. Owocem jest czarno-niebieska lub granatowa jagoda.
Występowanie:
Zastosowanie: Wzmacnia wzrok, więc występuje w eliksirach wyostrzających wzrok; działa przeciwko złym urokom (często suszone krzaczki z owocami wiesza się przy wejściu do domum, aby odstraszały zło) oraz ma wiele innych zastosowań w medycynie.


CZOSNEK
Nazwy: czosnek posplity, czosnek niedźwiedzi
Używane części: cebula (część łodygi)
Opis:  Łodyga wykształciła się w cebuli podziemnej (część jadalna). Kwiaty układają się w baldachim, a liśce są bardzo długie i podłużne.
Występowanie: Pochodzi z Ameryki Środkowej, ale obecnie uprawia się na całym świecie.
Zastosowanie: Ma silne działanie bakteriobójcze, obniża ciśnienie krwi, korzystnie działa na serce, zapobiega nowotworom złośliwym, miażdżycy, pobudza wydzielanie soku żołądkowego i żółci. Jego silne działanie bakteriobójcze szczególnie przydatne jest przy leczeniu chorób górnych dróg oddechowych, przy tym dodatkowo oprócz zabijania bakterii czosnek pobudza wydzielanie śluzu w oskrzelach. Jeśli ma być stosowany do pobudzenia procesów trawiennych, to najlepiej jest go zebrać na początku pory kwitnienia - dotyczy to czosnku niedźwiedziego i pospolitego.


CZYRAKOBULWA
Używane części: sok
Opis: Roślina lecznicza o wstrętnym wyglądzie. Pokryta żółtymi bąblami, przypomina ślimaka bez skorupy.
Występowanie: Jedynie w uprawach. Nie występuje już na dziko.
Zastosowanie: Maź zawartą w bąblach stosuje się przeciw trądzikowi.



D, F, E



DYPTAM
Używane części: całość
Opis: Łodyga pojedyncza o wysokości 50-120 cm, liście jajwate, kwiaty białoróżowe na szybułkach rosną zebrane w grona. Owoc to kilkukomorowa torebka z nasionami.
Występowanie: W całej Europie rośnie na dziko.
Zastosowanie: Cała roślina zawiera silnie aromatyczny olejek eteryczny wykorzystywany w perfumerii. Niewiele osób wie, że osoba spryskana perfumami z dyptamem staje się bardziej atrakcyjna i pociągająca dla otoczenia. Ma silne działanie odurzające.


DZIKA RÓŻA
Używane części: płatki, liście, owoce, nasiona
Opis: Wieloletni krzew o pachnących, różnokolorowych kwiatostanach. Wysokość od kilkunastu centymetrów do półtora metra. Owoce mają owalny kształt o czerwonej lub pomarańczowej barwie.
Występowanie: W całej strefie klimatu umiarkowanego i subtropikalnego.
Zastosowanie: Chyba najważniejszym napojem produkowanym z dzikiej róży jest wino. Bardzo popularne o gorzko-słodkawym smaku. Poza tym owoce służą do wyrobu syropów i konfitur oraz herbat. Płatki kwiatu zbiera się dla olejku eterycznego, co więcej niesamowicie nawilżają naskórek. Poza tym wspomaga odporność.


DZIURAWIEC ZWYCZAJNY
Nazwy: świętojańskie ziele, slika, ziele św. Jana
Używane części: kwiaty
Opis: Może osiągnąć nawet 100 cm wysokości, łodyga jest prosto wzniesiona i rozgałęziona. Liście są eliptyczne, a kwiaty są zebrane w baldachogrony.
Występowanie: Występuje naturalnie w Europie, zachodniej Azji, północnej Afryce.
Zastosowanie: Z kwiatów pozyskuje się czerwony barwnik i olejek eteryczny (roślina bardzo aromatyczna). Pomaga na bezsenność i migrenę oraz depresję. Wspomaga gojenie ran dzięki substancjom bakteribójczym. Jednak zwiększa wrażliwość skóry na słońcę, więc może być niebezpieczny dla wampirów i ludzi o bardzo jasnej karnacji ze zmianami skórnymi.


FIGOWIEC
Nazwy: figowiec pospolity, drzewo figowe
Używane części: owoce
Opis: Drzewo osiągające do 15 m wysokości. Korowina jasnoszara, gładka. Wszystkie części rośliny zawierają sok mleczny, którego jednym z głównych składników jest kauczuk. Liście są duże, opadające, jednosezonowe. W zarysie okrągłe o średnicy do 13 cm o kolorze zielonkawym. Kwiaty w zależności od drzewa są męskie lub żeńskie, co take wpływa na ich kolor i kształt. Owocostany zawierające liczne orzeszki są jadalne jedynie z drzew żeńskich. Owoc ma kształt gruszkowaty.
Występowanie: Jest uprawiany w licznych krajach obszaru tropikalnego i subtropikalnego.
Zastosowanie: Oczywiście są gwiazdą w kręgu kulinarnym. Zawierają dużo wartościowych składników odżywczych. Figi abisyńskie chociaż rosną na takim samym drzewie jak zwykłe figi, to owoce są w środku intensywnie czerwone i soczyste. Ich sok jest wykorzystywany do eliksirów m.in. zmniejszającego.


FIOŁEK WONNY
Nazwy: fiołek pachnący
Używane części: kwiaty, ziele
Opis: Cieńka łodyga jest zakończona ciemnofioletowym lub białym kwiatem pięciopłatkowym. Liście w kształcie serca. Owocem jest torebka kulistawa, owłosiona.
Występowanie: Występuje w stanie dzikim w Europie, w zachodniej Azji i północnej Afryce.
Zastosowanie: Pozyskuje się z niego olejek eteryczny, a ziele można stosować jako przyprawę kulinarną. Pozyskuje się z niego syrop na kaszel. Przedawkowanie powoduje nudności, wymioty i biegunkę. Źle stosowany może doprowadzić do śmierci.


[size=10]GENCJANA
Nazwy: goryczka
Używane części: korzeń, liście
Opis: Bylina z dużymi promienistymi kwiatami w kolorze zależny od gatunku. Liście są drobne w kształcie łez.
Występowanie: Różne gatunki można spotkać na całym świecie.
Zastosowanie: Wyciąg z korzenia dodaje się do toników, gdyż dezynfekuje cerę i zapobiega krostom. Korzeń za to poprawia kondycję i wytrzymałość organizmu.



GŁÓG JEDNOSZYJKOWY
Nazwy: jaworek, głożyna
Używane części: owoce, kwiaty
Opis: Krzew lub niskie drzewo z liśćmi siecznymi. Kwiaty są zebrane w baldachy o kolorze białym. Owoce są podobne do jarzębiny - kuliste, jasnokoralowe.
Występowanie: Pochodzi z obszarów zachodniej Azji, Kaukazu, Europy i Afryki Północnej.
Zastosowanie: Kwiaty i owoce w dużej ilości mają negatywny wpływ na organizm. Mogą spowodować obumieranie organów. Dodaje się je do m.in. eliksiru postarzającego


GOŹDZIK
Nazwy: kwiat Zeusa
Używane części: całość
Opis: Rośnie w kępkach. Zielony lub fioletowo nabiegły, cylindryczny kielich, z których wychodzi pięć płatków w różnych kolorach.
Występowanie: Pochodzi z południowej Europy.
Zastosowanie: Spożycie soku tej rośliny (oczywiście po odpowiednim przyrządzeniu i wmałej ilości) powoduje niewielki wzrost wysokości ciała (0,5-1,5cm). Nie wolno jednak zbyt często spożywać tej rośliny, ponieważ przedawkowanie może powodować trudne do uleczenia choroby skórne i problemy z kośćmi.


GRUBOSZ
Nazwy: drzewko szczęścia, drzewko pieniężne
Używane części: liście
Opis: Liście mięsiste, magazynujące wodę, naprzeciwległe. Błyszczące, jajowate, żywozielone, czasem z czerwonym brzegiem lub spodem. Kwiaty drobne, białe lub różowe.
Występowanie: Pochodzi z Afryki Południowej. Hodowany w domach w doniczkach
Zastosowanie: Z liści tworzy się wyciąg i dodaje się do eliksiórw szczęścia, które mają zwiększyć szanse na wzbogacenie się. Niektóre drzewka raz na 100 lat wydają nasiona ze złota, ale mało roślinek do tego czasu przeżywa.


HAN
Używane części: włókna z łodygi i liści
Opis: Wysoka roślina polna z fioletowymi kwiatami w formie pręcików. Liście są długie i cienkie, przypominają trawę. Rośnie na terenie podmokłym.
Występowanie: na terenie środkowej i wschodniej Europy. Bardzo rzadko spotykana roślina.
Zastosowanie: włókna dodaje się do wywarów. Mają działanie silnie uspakajające, np. leczą śmiechotkę i płakotkę. Roślina silnie trująca, jeśli doda się ją w niewłaściwych proporcjach. Uważa się han za ziele magiczne, gdyż odnosi się wrażenie, że raz się pojawia, a raz znika.


HIKORA
Nazwy: orzesznik
Używane części: owoce
Opis: Drzewo osiągające 30–40 m wysokości.Kwiaty są zebran w kotki, a owoce są pestkowcami.
Występowanie: Występuje naturalnie we wschodniej części Ameryki Północnej.
Zastosowanie: Owoce jako orzechy mogą być spożywane na surowo, co oczywiście wzmacnia mięśnie i zapobiega skurczom. Olejek jaki można z nich pozyskać dodwany jest do eliksiów wzmacniających.


HYZOP LEKARSKI
Nazwy: izap lekarski, józefek
Używane części: całość (ziele)
Opis: Niewielki półkrzew o maks. wysokości 70 cm. Liście są niewielkie i lancetowate na cienkiej i wzniesionej łodydze. Kwiaty również są drobne, białe, niebieskie, różowe lub kremowe
Występowanie: Rodzimy obszar występowania to Afryka Północna, Europa Południowa i Środkowa, Azja Zachodnia i Kaukaz.
Zastosowanie: Uzyskuje się z niego olejek eteryczny. Nie zbędny do różnego rodzaju rytuałów. Ma działanie oczyszczające (ulecza z trądu i niszczy grzyby oraz pleśń).


IMBIR
Nazwy: imbir lekarski
Używane części: kłącze
Opis: Bylina o podziemnym, rozgałęzionym, bulwiastym kłączu. Wiosna wypuszcza pędy do 1 m wysokości. Liście duże, lancetowate, kwiaty żółtofioletowe.
Występowanie: Imbir pochodzi z południowo-wschodniej Azji, ale uprawy prowadzi się w innych częściach Azji, Afryki oraz na Karaibach.
Zastosowanie: Imbir przede wszystkim rozgrzewa organizm, więc świetnie budzi z uśpienia, a także dodaje się go do eliksirów dla spetryfikowanych. Leczy poważne schorzenia skóry, m.in. trąd (choć w tym przypadku głównie zatrzymuje postęp choroby). Idealny przy zawrotach głowy i chorobie lokomocyjnej, grypie, problemach z trawieniem i jako środek uspakajający.


IRYS KOSACIEC
Używane części: cała roślina
Opis: Kwiaty są duże (wysokość 5–15 cm, średnica 5–18 cm), pojedyncze lub w kwiatostanach na sztywnej łodydze wzniesionej ku górze.
Występowanie:  Ma wiele pożytecznych zastosowań m.in. uspokaja, wspomaga koncentrację i pamięć, wytwarza się z niego mydła i balsamy. Z jego mocnych włókien powstają mocne sieci.
Zastosowanie: Roślinę wrzuca się do wywaru, aby ten uzyskał przyjemny zapach. Jednak z niektórymi składnikami może zaburzyć działanie mikstury.


JAŁOWIEC
Używane części: owoce, liście
Opis: Zawsze zielony, powoli rosnący, prosty, od nasady rozgałęziony krzew o kolumnowej formie. KWiaty są rozdzielnopłciowe, rozmieszczone dwupiennie, a liście są szpikowate. Owoce są niebieskawymi szyszkojagodami.
Występowanie: Występuje na półkuli północnej od południowych krańców Arktyki.
Zastosowanie: Medycyna naturalna zaleca stosowanie jałowca w takich chorobach, jak artretyzm, cukrzyca i nadczynność tarczycy. Leki z jałowca można przyrządzać na wiele sposobów: jako napary, wyciągi wodne i nalewki, syropy, wino i piwo jałowcowe czy nawet powidła. Z owoców jałowca robi się gin i jego pierwowzór – jenever, podobnie powstaje popularna w Czechach jalovcová, a na Słowacji - borovička. Zapewnia siłę i witalność.


JARZĘBINA
Nazwy: jarząb pospolity
Używane części: owoce
Opis: Drzewo lub krzew do 15 m wysokości.
Występowanie: Występuje w Europie, południowo-zachodniej Azji, zachodniej Syberii. Ulistnienie skrętoległe. Liście nieparzysto-pierzaste. Po roztarciu pachną gorzkimi migdałami. Kwiaty zebrane w gęste, owłosione podbaldachy w kolorze białym. Owoce tzw. owoce pozorne, kuliste, pomarańczowe, czerwone, cierpkie i gorzkie.
Zastosowanie: Noszenie naszyjników z owoców jarząba i ozdabianie nimi dom, przynosi szczęście i odpędza pecha oraz złe uroki. Działanie lekarskie ususzonych owoców: słabe moczopędne oraz korzystnie wpływające na błony śluzowe i pracę układu pokarmowego. Świerze owoce są trujące.


JASKÓŁCZE ZIELE
Nazwy: glistnik
Używane części: sok mlekowy z łodygi, korzeń, młode pędy
Opis: Roślina silnie gałęzista o wysokości od 0,3 do 1 m. Łodyga jest okrągła na przekroju. Młode pędy są silnie owłosione. System korzeniowy z grubym korzeniem głównym i bardzo licznymi korzeniami bocznymi. Liście o długości 2-5 cm z wierzchu są jasnozielone, a spodem jasnosine. Kwiaty o długości 1-2 mm z czterema płatkami z dużą ilością pręcików. Równowąska, zielona torebka ma długość do 2-5 cm i szerokość 2-3 mm. Zawiera bardzo liczne i drobne nasiona, które są czarne lub ciemnobrązowe.
Występowanie: W całej Europie i środkowej i wschodniej Azji, a także na wschodzie Ameryki Północnej.
Zastosowanie: Łodyga jest wypełniona sokiem mlecznym, idealnym zwłaszcza do leczenia zmian skórnych (brodawek, liszajów). Z młodych pędów i korzeni tworzy się eliksiry wspomagające gojenie ran oraz maści tamujące krwawienie.


JEMIOŁA
Używane części: młode pędy i liście
Opis: Krzewinka o kształcie kulistym, osiągająca 1 m średnicy. Zielona i bardzo rozgałęziona. Rośnie na drzewach jako półpasożyt. Żółtawe kwiaty mają przyjemną woń, a owoce to białe i okrągłe nibyjagody.
Występowanie:
Zastosowanie: Wyciąg stosuje się jako lek na niepłodność kobiet, nadciśnienie, uspakajający. Skutkami ubocznymi są wymioty, biegunki, a nawet drgawki i majaki.  Roślina ta wykazuje też działanie przeciwzapalne, rozkurczowe i zwiększające krzepliwość krwi. Zapobiega alergiom, łagodzi oparzenia i leczy łuszczycę. Poza tym jest ważnym elementem ozdób bożonarodzeniowych.
Powrót do góry Go down
Instytut Durmstrang
Mistrz Gry

avatar

Czystość krwi : krystaliczna
Liczba postów : 493

PisanieTemat: Re: Zielnik   Wto 19 Sie - 17:01




K, L



KALINA
Nazwy: według gatunku, kalina koralowa
Używane części: kora
Opis: Drzewo lub krzew liściasty, wyskości 1,5-5 m, ma kosmate gałązki, czerwonobrązową korę, kwiatostan baldachokształtny z białymi kwiatami. Owocami są czarne, lśniące, soczyste pestkowce.
Występowanie: w zależności od odmiany występuje prawie na każdym kontynencie, ale najbardziej rozpowszechniona jest w Europie.
Zastosowanie: Korę dodaje się do eliksirów zapobiegających poronieniu, przeciwbólowych przy porodzie i łagodzących dolegliwości związane z menopauzą i menstruacją. Kalina jest rośliną przeznaczoną głównie dla kobiet, gdyż łagodzi głównie kobiece dolegliwości. Poza tym wspomaga przepływ krwi, więc dodaje się ją do eliksirów wspomagających koncentrację i sprawność fizyczną (również w przyrządzaniu afrodyzjaków). Rzadko drewna kaliny używa się do wyrobu różdżek, która przeznaczona jest dla delikatnych kobiet, jednak potrafi być kapryśna - co jest kłopotliwe.


KAPKIP
Nazwy: łzówka
Używane części: liście
Opis: Małe krzaczki z kwiatami i liściami kształtem przypominające róże, a także o tym samym zapachu. Poza tym liście mają kolor fioletowy. Przez liście wydziela substancję obronną.
Występowanie: Sztucznie hodowana. Nieznane rodzime pochodzenie.
Zastosowanie: Wydziela substancję łzawiącą, która jest systemem obronnym. Jest dobrym lekkiem na suchość oczu, ale może również podrażnić śluzówkę.


KAROTKA
Nazwy: marchew zwyczajna, ptasie gniazdo, kuczmerka, świniak
Używane części: korzeń, liść, nasiona
Opis: Dwuletnie ziele, wysokie na 60-120 cm. Korzeń, zwykle pomarańczowy, może także być fioletowy, czerwony, żółty lub biały.
Występowanie: w całym klimacie umiarkowanym
Zastosowanie: Główny składnik eliksirów polepszających wzrok, a także środek ocucający i chroniący przed urazami mózgu, jakie mogą wywołać niektóre zaklęcia. Korzeń do tego jest uważany za warzywo wzmacniające odporność.


KMINEK
Używane części: owoc, nasiona, korzeń
Opis: Łodyga jest mocno rozgalęziona, może osiągnąć nawet 1 m. Liście tworzą rozety. Kwiaty są zebrane w baldachy, drobne, białe lub różowe. Owoc to rozłupina.
Występowanie: Naturalnie występuje na każdym kontynencie oprócz Ameryki
Zastosowanie: Z owoców pzystkuje się olejek eteryczny, który działa przeciwskurczowo i poprawia trawienie - najlepszy do kąpieli. Nasiona stosuje się jako przyprawę. Za to korzeń może być używany jako marchew. Hodowanie tej rośliny w ogródku odstrasza niektóre nieproszone zwierzęta i stwory, gdzyż drażni ich zapach jaki wydziela.


KONICZYNA BIAŁA
Używane części: kwiat, liście
Opis: Łodyga jest krótka i bezlistna. Liście wyrastają na ogonkach od korzenia, najczęściej mają trzy liście, ale najbardziej porządane przez czarodziejów są ogonki z czterema listkami.
Występowanie: Pochodzi z obszarów Europy, Azji, północnej Afryki, rozprzestrzenił się także w Australii, Nowej Zelandii i w Ameryce Środkowej/
Zastosowanie: Kwiaty są składnikiem mieszanek ziołowych stosowanych przecwireumatycznie. Uzyskuje się z nich także żółty barwnik. Z liści porządane są tylko czterolistne, które uważane są za przynoszący szczęście przedmiot. Według trafycji pierwszy listek oznacza nadzieję, drugi wiarę, trzeci miłość, a czwarty szczęście. Więc dodaje się je do eliksirów przynoszących powodzenie w tych czterech aspektach.


KONWALIA
Nazwy:
Używane części: korzeń, ziele, kwiaty, liście
Opis: Liście lancelowate, wyrastają z kłączy. Łodyga cienka, od której wyrasta grono kwiatów o dzwonkowatym kształcie w kolorze miałym lub lekko różowym. Owocem są czerwone okrągłe jagody, które rzadko postają.
Występowanie: W zależności od gatunku na całym świecie
Zastosowanie: Krzeń i ziele stosuje się do leczenia schorzeń naczyniowo-sercowych. Z kwiatów i liście wytwarza się nalewkę dobrą na przeziebienia. Konwalia jest silnie trująca, więc często jest dodawana do trucizn. Według wierzeń zapach z kwiatów konwalii, który otoczy dom, przyniesie jego mieszkańcom szczęście i zabezpieczy przed złymi urokami.


KRWAWNIK POSPOLITY
Używane części: ziele, kwiaty
Opis: Łodyga jest prosta, słabo rozgałęziona, o silnym zapachu. Liście mają kształt lancetowaty, a kwiaty są zebrane w koszyczki.
Występowanie: Euroazja
Zastosowanie: Zmniejsza krwotoki. Odpowiednia mikstura może nawet zapobiec największemu rozlewowi krwi. Jednak należy uważać, gdyż wiele roślin wygląda podobnie, a nie ma już takich właściwości.


KRWIŚCIĄG LEKARSKI
Używane części: kłącze
Opis: Łodyga jest wewnątrz pusta o metrze wysokości. Pod ziemią roślina posiada zdrewniałe, trwałe kłącze. Wszystkie kwiaty są małe, zebrane w prosto wzniesione na długich szypułkach z kulistymi główkami.
Występowanie: W stanie dzikim w prawie całej Europie, z wyjątkiem północy
Zastosowanie: Kłącza używa się w stanie świeżym lub w postaci suszonego proszku. Jak można domyślić się po nazwie - tamuje krew w postaci proszku lekarskiego, maści lub eliksiru doustnego.


KULCZYBA
Nazwy: wronie oko
Używane części:
Opis: Drzewo osiągające wysokość do 13 m. Liście są okrągławojajowate. Kwiaty zebrane w dwuramienne wierzchotki na szczycie pędów. Owoc to żółta jagoda.
Występowanie: lasy Indii, Sri Lanki, Kambodży, Laosu, Wietnamu, Tajlandii i Malezji, ale jako roślina uprawiana występuje w wielu jeszcze innych krajach o klimacie tropikalnym
Zastosowanie: Ze strychniny zawartej w nasionach otrzymuje się trutkę na gryzonie. W znacznie mniejszych dawkach (nie więcej jak 5 mg) strychnina działa pobudzająco - wyostrza też zmysły. Mimo tego, jest obecnie rzadko stosowana jako lekarstwo, ze względu na to, że dawki lecznicze są bliskie dawek trujących.


LAWENDA LEKARSKA
Używane części: kwiat
Opis: Półkrzew z wąskolancetowatymi liśćmi. Kwiaty są zebrane w kwiatostany i mają barwę różnych odcieni fioletu.
Występowanie: Basen Morza śródziemnego
Zastosowanie: Z kwiatów uzyskuje się olejek, który ładnie pachnie i jest używany nie tylko w kosmetyce. Przede wszystkim dodaje się go do mikstu, w których chce się zniwelować nieprzyjemny zapach oraz wyeliminować nieporządane substancje i bakterie. Poza tym lawenda działa uspakajająco (napar z kwiatów)


LESZCZYNA
Nazwy: leszczyna pospolita
Używane części: owoce
Opis: Duży, wielopienny krzew do 5 m wysokości o gładkiej, popielatej korze . Gałęzie wzniesione, tworzące szeroką, gęstą koronę. Opadające na zimę, skrętoległe, pojedyncze.
Kwiatach męskie zebrane w kotki, kwiaty żeńskie rozwijają się na krótkopędach w pąkach, tak, że w czasie kwitnienia na zewnątrz widoczne są tylko czerwone znamiona. Jest jednonasiennym, bezbielmowym orzechem, otoczonym okrywą powstałą ze zrośnięcia trzech podkwiatków. Zdrewniała owocnia (potocznie "skorupka") ma jasnobrązowy kolor. Nazywane są potocznie orzechami laskowymi.
Występowanie: w Europie i Azji Mniejszej
Zastosowanie: Najważniejszy jest olej uzyskiwany z orzechów laskowych, który zawiera wiele substancji odżywczych, bez których człowiek nie jest w stanie funkcjonować - składnik eliksirów lekarskich, które dodają energię i wspomagają kurację.


LIPA
Nazwy: lipa szerokolistna, lipa drobnolistna.
Używane części: kwiatostan.
Opis: Drzewo sięgające ok. 40 cm. Kora jest ciemnoszara lub szarobrunatna. Liście pojedyncze, sercowate. Brzegi karbowano-piłkowane. Kwiaty są obupłciowe, żółte lub białe, zebrane w baldachogrona.
Występowanie: w całej Europie i Azji Zachodniej
Zastosowanie: Oba gatunki są miododajne, a miód z nich jest popularnym przysmakiem. Tak samo w miodzie jak i w wywarach z kwiatami lipy znajdują się substancje idealne na przeziębienia, stany zapalne, gorączkę, skurcze mięśni gładkich, napięcie nerwowe, problemy z trawieniem. Do tego lipa ma piękny zapach, więc jest częścią dużej ilości perfum i kosmetyków. Wywar może być także dodawany podczas kąpieli. Skóra nasiąka kwiecistym aromatem, a do tego pobudza gruczoły potowe do oczyszczenia organizmu.


LISTOWNICA
Nazwy: listownica palczasta, cięte ziele
Używane części: liściokształtna część plechy
Opis: glon o bardzo dużej rozpiętości - od 30 cm do 60 m. Plecha podzielona na trzy części: chwytnikową, łodygokształtną i liściokształtną. Część liściokształtna jest jasnozielona.
Występowanie: roślina morska, rośnie na skalistym dnie w przybrzeżnej części oceanu. Wymaga dużej ilości światła słonecznego.
Zastosowanie: We wszystkich eliksirach pobudzających tarczycę, gdyż zawiera dużą ilośc jodu. Zwiększa metabolizm i obniża ciśnienie krwi - środek uspakajający.


WAWRZYN SZLACHETNY
Nazwy: Liść laurowy
Używane części: liście, owoce
Opis: Wiecznie zielony krzew o wysokości ponad 10 m. Liście lancetowate, a kwiaty żółte, które zmieniają się w ciemne jagody.
Występowanie: Obszar śródziemnomorski
Zastosowanie: Przy zaburzeniach ukrwienia, kaszlu, schorzeniach skóry. Kąpiel z dodatkiem olejku wawrzynowego jest pobudzająca.


MAK
Nazwy: mak lekarski
Używane części: makówki, kwiaty,
Opis: roślina o wysokości ok. 60 cm o bladozielonych, ząbkowatych liściach. Kwiaty duże, białe lub czerwone wyrastające na szczycie pędu. Owoc to okrągława torebka wypełniona licznymi, małymi nasionkami.
Występowanie: powszechnie uprawiany w całej strefie umiarkowanej.
Zastosowanie: Z niedojrzałych makówek robi się eliksir na uspokojenie. Mak jest źródłem środka przeciwbólowego i relaksującego, a także halucynogennego. Jest silnie uzależniający.


MANDRAGORA
Nazwy: alrauna, mandragora lekarska, dziwostręt
Używane części: korzeń, jagody
Opis: Bylina o wysokości do 30 cm i bardzo skróconej łodydze. Liście są krótkoogonkowe, zwykle nagie, na końcach zaostrzone. Kwiaty wyrastają pojedynczo na długich szypułkach. Owoce to duże, kuliste, żółtawe jagody o nieprzyjemnym zapachu. Osiągają 2-3 cm średnicy. Bulwa przypomina kształtem noworodka - posiada usta, oczy i nos. Jej włosy to podłużne liście. Krzyk dojrzałej mandragory (kiedy wyrwie się ją z ziemi) jest zabójczy dla ludzi, zaś sadzonki mogą jedynie ogłuszyć na kilkanaście godzin.
Występowanie: W środowisku naturalnym nad Morzem Śródziemnym, lecz w szklarniach jest hodowana na całym świecie.
Zastosowanie: Ma właściwości mocno pobudzające. Używa się jej, aby przywrócić pierwotną postać ludziom, którzy ulegli transmutacji albo zostali poddani złemu urokowi. Do tego niewielka ilość jagód w potrawie jest dobrym afrodyzjakiem. Wzmaga żądzę, a także wywołuje zauroczenie. Stosuję się je także w leczeniu przed bezpłodności. Wywar z korzenia ma właściwość uśmierzającą nawet największy ból.



MELISA LEKARSKA
Używane części: liście
Opis: Bylina o liściach okrągławosercowatych, karbowanych na brzegach, w kolorze od ciemnej zieleni po żółto-zielony. Liście o silnym, miłym zapachu.Kwiaty to kiście małych, jasnożółtych kwiatków rozkwitają w miejscach połączeń liści z łodygą.
Występowanie: Naturalnie występuje w Afryce Północnej, Europie Południowej i w Azji.
Zastosowanie: Ma działanie uspokajające, stosowana też w bezsenności, depresji oraz nerwicy, podczas gorączki schładza organizm (mikstury wykorzystywane przez medyków przy bardzo wysokiej gorączce), maść z melisy łagodzi zranienia i ukąszenia przez owady
inhalacje pomagają przy atakach alergii i kaszlu, stosuje się ją również do płukania jasnych włosów przy wypadaniu i łupieżu.


MIĘTA
Nazwy: mięta pieprzowa, mięta lekarska, miętkiew, miętkiewa
Używane części: liście
Opis: Zielna roślina o pokroju krzewiastym do 90 cm wysokości, wytwarzająca poziome kłącza tuż pod poziomem gruntu (białe) lub powierzchniowe (zielone) (w zależności od wilgotności podłoża). Ulistnienie nakrzyżległe, liście na wyraźnych, krótkich ogonkach, lancetowatojajowate do podługojajowatych, zaostrzone, nierównomiernie ostro piłkowane. Z wierzchu ciemnozielone, spodem jaśniejsze, z obu stron gruczołkowato, żółto kropkowane.Kwiaty w nibyokółkach, zebrane w kątach liści, tworzące nibykłos o walcowatym kształcie. Kwiaty drobne, 5-6 mm długości, obupłciowe lub tylko słupkowe, różowe.
Występowanie: na początku występowała tylko w Anglii, gdzie najprawodopodobniej przez przypadek zostały zmieszane różne gatunki mięty. Teraz jest obecna na całym świecie.
Zastosowanie: Liście zwiększają wydzielanie soku żołądkowego, pobudzają wytwarzanie żółci, usprawniają pracę jelit. Stosowane są jako środek wiatropędny, przy zaburzeniach trawienia, w schorzeniach wątroby i dróg żółciowych. Mają także właściwości przeciwbakteryjne i nieznacznie uspokajające. Olejek miętowy ma silne działanie, szczególnie jako środek odkażający i uspokajający. Stosuje się go wewnętrznie oraz zewnętrznie, aby umożliwić łatwiejsze oddychanie W kosmetykach nadaje przyjemny miętowy smak i zapach.


MIMBULUS MIMBLETONIA
Nazwy: Bęblorost
Używane części: cała roślina
Opis: Rzadka roślina wyglądem przypominjąca karłowaty kaktus, który jest szary i zamiast kolców ma bąble. Można dostrzec jej lekkie pulsowanie. Ma ciekawy system obronny. Gdy ktoś, np. ukłuje ją igłą, wypluwa ona cuchnący Odorosok o ciemnozielonej barwie i konsystencji błota.
Występowanie: Region Asyrii - Irak
Zastosowanie: Bardzo nieprzyjemna wydzielina - odorosok, nie ma żadnych zastosowań oprócz jednego: odstrasza szkodniki w ogrodzie!


MIRT
Używane części: kwiaty, owoce, liście
Opis: Wonny krzew lub małe drzewo, osiąga w rejonie swojego występowania wysokość do 5 m. Pędy, kwiaty i liście są silnie pachnące. Kwiaty są białe, pojedyncze z pięcioma płatkami i licznymi pręcikami. Owoc to czarnoniebieska lub biaława jagoda.
Występowanie: tereny śródziemnomorskie
Zastosowanie:Owoce są jadalne, mają korzennosłodki smak i są smaczne. Z liści i jagód wyrabia się olejek leczniczy i likier Mirto (z owoców) i Mirto bianco (z liści). Olejek mirtowy stosowany jest do aromatyzowania kosmetyków. Kwiaty daje się także do eliksirów leczniczych, pobudzających i tranmutacyjnych.


MNISZEK LEKARSKI
Nazwy: mlecz, dmuchawiec
Używane części: korzenie, liście, łodyga
Opis: Bylina 5-50 cm wysokości z jasnożółtymi koszyczkami kwiatowymi. Łodyga cienka i prosta, u jej nasady wyrastają liście. Wraz z korzeniem zwierają sok mleczny.
Występowanie: w całej sferze klimatu umiarkowanego
Zastosowanie: Zdmuchiwanie owoców mniszka (dmuchawców) przynosi szczęście, a czasami nawet zostaje spełnione życzenie. Eliksiry z mniszkiem wspomagają widzenie, wspomagają odporność. Chociaż smak ich jest gorzki, to wzmagają apetyt.


NAGIETEK LEKARSKI
Używane części: kwiaty bez dna kwiatostanu
Opis: Roślina zielna.
Łodyga wzniesiona, bogato ugałęziona. Kwiaty są zebrane w koszyczki na szypułkach, barwy pomarańczowej lub żółtej.
Występowanie: Euroazja
Zastosowanie: Olejek wraz z alkoholem podaje się je w różnych uszkodzeniach skóry, jak kontuzje, rany i stanach zapalnych. Wewnętrznie wzmacnia odporność.


NAPARSTNICA PURPUROWA
Używane części: liście
Opis: Łodyga jest pojedyncza, gruba na 150 cm wysokości. W górnej części łodygi wyrastają kwiaty purpurowoczerwone tworząc jednostronne grono.
Występowanie: Występuje dziko w Europie zachodniej i środkowej, poza tym w północnej Afryce
Zastosowanie: Często spożywa się z niej nalewki w celu zwiększenia wydajności pracy serca. Jej liście są dobrą bazą pod eliksir, gdyż wspomagają krążenie i tym samym wchłanianie się substancji.


PIOŁUN
Nazwy: bylica piołun, absynt, psia ruta.
Używane części: cała roślina
Opis: Bylina osiąga od 30 do 120 cm. Łodygi rozgałęzione, szybko rosnące, liście głęboko powcinane, srebrzystozielone. Łodygi i liście są pokryte drobnymi, jedwabistymi włoskami. Kwiatostany żółte, pojawiają się w postaci małych, okrągławych, zwiększających się koszyczków.
Występowanie: Ziele porasta skaliste wzgórza i miejsca ruderalne, jest uprawiane w umiarkowanych regionach na całym świecie.
Zastosowanie: Z bylicy piołunu wykonuje się absynt, trujący halucynogenny likier. Jego sprzedaż w czystej postaci jest zakazana, jedynie dodaje się w niewielkich ilościach do niektórych alkoholi służących jako baza pod eliksiry i maści. Ten środek znajduje się w substancjach owadobójczych. Sama roślina odstrasza owady, więc jest częstą ozdobą w ogrodzie. Roślinę dodaje się do wielu eliksirów wspomagających trawienie i zrost kości.


POKRZYWA
Nazwy: pokrzywa zwyczajna
Używane części: liście, pędy, nasiona, korzenie
Opis: rodzina wieloletnia, rośnie w skupiskach, osiągając wysokość 150 cm. Liście ząbkowate, pokryte parzącymi włoskami. Kwiaty drobne, zielankawobiałe.
Występowanie: pokrzywa pochodzi z Euroazji i występuje na całym tym terenie.
Zastosowanie: Często są gotowane i dodawane do zupy w charakterze jarzyn. Utkane tkaniny z pędów odwracają poprzednią postać osobom stransmutowanym. Poza tym wszystkie składniki tworzą eliksiry przeciwtrądzikowe i na skaleczenia, oparzenia.


RDEST PTASI
Nazwy: wróble języczki, świńska trawa, podorożnik, rdest różnolistn
Używane części: cała roślina
Opis: Łodyga jest rozgałęziona, rozścielona i pełzająca (rzadziej wznosząca się), osiąga długość 50 cm, o kolorze sinozielonym. Liście eliptyczne lub równowąskie, drobne. Kwiaty białozielone lub czerwonawozielone, niepozorne, o długości 2-3 mm. Korzeń jest rozgałeziony, wrzecionowaty.
Występowanie: naturalnie występuje na całej półkuli północnej, ale obecnie spotyka się rdest także na południu.
Zastosowanie: Środek idealny na zmiany skórne. Pobudza komórki skóry do szybszego gojenia, a przy otwartych ranach przyspiesza krzepnięcie krwi. Często wykorzystywany w eliksirach zawierających trujące rośliny do niwelowania ich szkodliwego działania.


RUMIANEK
Nazwy: rumian szlachetny/rzymski, rumianek pospolity.
Używane części: koszyczki kwiatowe i cała rodzina.
Opis: oba wymienione gatunki są ze sobą spokrewnione o silnym aromacie i wysokości około 30 cm. Rumianek jest rośliną roczną, zaś rumian, powoli rosnącą byliną. Liście drobne, koszyczki kwiatowe z białymi płatkami i żółtym środku.
Występowanie: Europa, Azja i Ameryka Północna.
Zastosowanie: Roślina rozluźnia mięśnie gładkie i wspomaga trawienie. Do tego leczy wysoką gorączkę, przeziębienia i zapalenia. Łagodzi objawy groszopryszczki i smoczej ospy, ale jej nie leczy w zaawansowanym stadium. Wywary z rumianku najlepiej spożywać zaraz po przebytej poważnej chorobie, ponieważ wspomaga rekonwalescencję, a także pobudza komórki skórne, co zapobiega tworzeniu się ran po ospie lub ranie.


SKRZELOZIELE
Używane części: całość
Opis: Glon o ślimakowatym kształcie, rośnie w małych kępkach w zacienionych miejscach. Wokół niego tworzy się galaretowata osłona.
Występowanie: Bardzo rzadkie, głównie w chłodnym klimacie.
Zastosowanie: Wystarczy garść glonu (jedna kępka), aby móc oddychać godzinę pod wodą. Jednak nie wolno zjeść więcej od razu ani w przeciągu doby, gdyż może to spowodować uraz płuc i starci się umiejętność oddychania na powierzchni.


STOKROTKA
Nazwy: stokrotka pospolita, stokrotka łąkowa, stokrotka trwała
Używane części: kwiat
Opis: Łodyga pozbawiona liści o wysokości 4-20 cm, delikatnie owłosiona. Roślina wytwarza podziemne rozłogi. Kłącze walcowate i rozgałęzione. Liście zebrane w różyczkę, kładące się na ziemi. Zwężane u nasady.
Kwiaty zebrane w pojedynczy koszyczek na szczycie łodygi. Na zewnątrz koszyczka jeden szereg białych lub różowych kwiatów języczkowych żeńskich. Wewnątrz koszyczka żółte, rurkowe kwiaty obupłciowe, długości ok. 2 mm.
Występowanie: na większości obszaru Europy i Azji Zachodniej.
Zastosowanie: Kwiat stokrotki stosuje się przy krwawieniach z płuc, a także jako środek wzmacniający. Napar poleca się przy złej przemianie materii i nieregularności menstruacji. Zewnętrznie stosowany jest w postaci kąpieli i okładów jako środek przeciwzapalny, przy źle gojących się ranach i zmianach skórnych.


SZAŁWIA
Używane części: liście
Opis: Ma skłonność do pokładania się. Łodyga jest wzniesiona, czterokanciasta lub okrągława, drewniejąca od dołu. Cała roślina lekko owłosiona. Liście: zielono-srebrne, miękkie w dotyku, a kwiaty to dwuwargowe, barwy fioletowoniebieskiej, zebrane po 4-8 w szczytowe nibyokółki.
Występowanie: Region Morza Śródziemnego
Zastosowanie: Lekarstwo na ukąszenia węża, problemy ze wzrokiem, utratę pamięci. W potrawach ma działanie afrodyzjaku - idealna do dań na randce! Jej regularne spożywanie przedłuża życie.


ŚLAZ
Nazwy: ślaz dziki, ślaz zaniedbany
Używane części: kwiat (ślaz dziki), liście (ślaz zaniedbany)
Opis: Łodyga ślazu dzikiego jest szorstko owłosiona, u dołu drewniejąca, o długości od 30 do 120 cm. Liście są w nasadzie sercowate, okrągławe, ogonkowe, 3-,5- lub 7-dłoniastoklapowane. Kwiaty na nierównych szypułkach, duże, o średnicy do 6 cm. Korona pięcopłatkowa. Płatki głęboko wycięte, purpurowo-fioletowe lub czarnofioletowe. Ślaz zaniedbany jest rośliną cała nagą lub słabo owłosioną, osiągającą wysokość 8-40 cm. Liście i kształt kwiatów takie same jak u innych gatunku ślazu. Korona kwiatowa składa się z 5 bladoróżowych płatków.
Występowanie: szeroko rozprzestrzeniony w Europie, Azji i Afryce Północnej
Zastosowanie: Napar z kwiatów jest używany jako środek na zapalenia dróg oddechowych. Zawarty w kwiatach śluz przechodzi do wyciągów wodnych i powleka błony śluzowe jamy ustnej, gardła i krtani, chroniąc je przed podrażnieniem, łagodzi również kaszel, przywraca ruch nabłonka rzęskowego, ułatwia odkrztuszanie i zmniejsza stan zapalny. Czyli jest to idealny środek na problemy z oczami, z oddychaniem i przy zapaleniach.


WALERIANA
Nazwy: kozłek lekarski, waleriana lekarska
Używane części: kłącze i korzennie
Opis: Bylina o wysokości 100-150 cm, liściach pierzastodzielnych, kwiatostanie baldachokształtnym z jasnoróżowymi kwiatami.
Występowanie: rośnie na całej kuli ziemskiej w rejonach klimatu umiarkowanego
Zastosowanie: "Lek na wszystko". Prawie dosłownie, gdyż walerianę dodajemy do eliksirów na oparzenia, skaleczenia, bezsenność, bóle głowy, uspokojenie (hamuje nadmierne pobudzenie mózgu). Nie zawiera substancji trujących, za to działa jako antidotum na słabsze trucizny, które podaje się przez pewien czas.


WERBENA
Nazwy: werbena pospolita
Używane części: cała roślina
Opis: Łodyga wzniesiona, 30-70 cm wysokości Liście rosną na ogonku liściowym. Kwiatostan wydłużony, luźny. Kielich o 4-5 ostrych ząbkach. Korona kwiatu drobna. Owoc to rozłupki z podłużnymi żeberkami z zewnątrz.
Występowanie: w Europie i w obu Amerykach
Zastosowanie: Posiada silne właściwości przeciwzapalne. W ziołolecznictwie jest znana jako środek wykrztuśny, rozgrzewający i wzmacniający. Dodaje się ją do eliksirów wspomagających oddychanie, a ich stosowanie jest zalecane w przypadkach niektórych poważnych chorób. Mycie się z dodatkiem olejku z werbeny zalecane jest przeciwko urokom, a także relaksuje swoim zapachem i rozpala żądzę.


WIGGEN
Używane części: kora
Opis: Wygląda identycznie jak jarzębina. Jedyną różnica jest kora, która ma wzory w kształcie ślimaka.
Występowanie: Europa. Drzewo jest mylone z jarzębiną
Zastosowanie: Osoba dotykająca drzewa Wiggen jest zabezpieczona przez atakami magicznych stworzeń. Jego kora jest potrzebna do eliksiru wiggenowego.


WNYKOPIEŃKI
Używane części: strączki
Opis: To sękate pieńki, które na pozór wyglądają jak zwykłe kawałki drewna, jednak gdy się do nich zbliżymy natychmiast ożywają. Ze szczytu pnia wyskakują długie, kolczaste pędy, które przypominają gałązki jeżyn i wymachują wściekle w stronę osoby, która jest najbliżej. Gdy ściśnie się pędy, to w plątaninie wijących się gałązek otworzy się dziura, w której są pulsujące, zielone bulwy wielkości grapefruita, czyli strączki. Gdy jednak do dziury włoży się rękę ta zaciska się wokół niej. Wydobycie strączka z wnykopieńki jest trudnym i mozolnym zajęciem.
Występowanie: W głębi lasów mieszanych
Zastosowanie: Strączki dodaje się do eliksirów wzmacniających pamięć oraz innych trudnych w przygotowaniu miksturach.


ŻÓŁTY JAŚMIN
Używane części: korzeń, kwiaty
Opis: wieloletnie zimozielone pnącze może osiągnąć do 13 m długości. Liście zielone o długości 5-10 cm, a kwiaty żółte, pachnące, dzwonkowate, zebrane w pęczki.
Występowanie: wyłącznie w Ameryce Północnej
Zastosowanie: w eliksirach korzeń oczyszcza krew, czyli służy głównie do antidotum. Za to płatki są używane do produkcji olejków eterycznych.



ROZDZIAŁ III

3.1. Budowa grzybów












3.2. Spis grzybów

GRZYBÓWKA ZŁOTOTRZONOWA
Opis: Kapelusz ma 1-4 cm średnicy, jest stożkowato-dzwonkowaty, wypukły, u dojarzałych owocników bardziej spłaszczony; barwa ciemnobrązowa z odcieniem różowym. Blaszki są białe z odcieniem brudnoróżowym, u dojrzałych owocników z brązowawym ostrzem zwłaszcza przy brzegu kapelusza. Trzon ma 4-10 cm wysokości, pusty w środku, gładki, błyszczący, żółtobrązowy. Miąższ jest cienki, elastyczny, wodnistoszary, o zapachu chloru i łagodnym smaku.
Występowanie: zarodniki gromadnie wiązkami po kilka do kilkunastu owocników na spróchniałych pniakach, głównie drzew liściastych, w buczynach, w górach i na niżu; V-VIII.
Zastosowanie: Działanie tego grzyba nie jest do końca znane. Świeci w ciemności i świetnie nadaje się do tworzenia substancji fosforyzujących. Do tego ma działanie magiczne, ale dość nie oczekiwane.


MUCHOMOR CESARSKI
Opis: Barwa jaskrawoczerwona lub pomarańczowa. Na brzegu kapelusza wyraźne żłobki, łatwo się kruszy. Blaszki mają kolor złotożółte. Trzon jest nieomal walcowaty, tej samej barwy co kapelusz, w górnej części opasany żółtym kołnierzem. Wyrasta z dobrze rozwiniętej pochwy. Miąższ ma przyjemny, charakterystyczny zapach i smak.
Występowanie: Jest bardzo częsty na południu Europy. Lubi gleby kwaśne w starych drzewostanach liściastych, gdzie można go znaleźć pod dębami i kasztanami.
Zastosowanie: Dobry grzyb jadalny o charakterystycznym smaku i zapachu. Częsty dodatek do eliksirów magicznych, aby wzmocnić działanie, a także nadać przyjemny aromat.


MUCHOMOR SROMOTNIKOWY
Opis: Wysokość do 15 cm, grubość do 2 cm. Kolor trzonu białawy z odcieniem żółtawozielonkawym. Posiada wyraźny, zwisający pierścień o kolorze od białego do żółtawego. Średnica 5-15 cm, za młodu półkulisty, potem dzwonkowato-łukowaty. Kolor białozielonkawy, oliwkowozielonkawy, szarozielony, brunatnozielony, na brzegu zwykle jaśniejszy, czasem żółtawy.
Występowanie: W Europie Środkowej jest pospolity. Występuje najczęściej w lasach liściastych, także w mieszanych; rośnie pojedynczo, lub w małych grupkach.
Zastosowanie: Jest to jeden z najbardziej trujących grzybów. Po spożyciu w 8-12 godzin zatrutego dopada silne zatrucie pokarmowe, nerki i wątroba tracą wydajność. Skoncentrowana ilość toksyn może w sposób natychmiastowy wyniszczyć narządy organizmu.


SZMACIAK GAŁĘZISTY/b]
Opis: Wysokość zazwyczaj 5–20 cm, szerokość 6-30 cm, ale bywa i większy, niekiedy osiąga nawet 6 kg. Kształt nieregularnie kulisty, od grubej mięsistej bazy dzieli się na płatkowate, różnie pozrastane gałązki. U młodych okazów owocnik jest białawy, później żółtawy, kremowy, ochrowy lub żółtobrązowy. Gałązki owocnika wyrastają z grubej, czarniawej podstawy trzonu, która często głęboko wrasta w podłoże.
Występowanie: Występuje w lasach iglastych i mieszanych. Rośnie na korzeniach drzew iglastych, zarówno martwych, jak i żywych.
Zastosowanie: Jest smacznym grzybem jadalnym, a poza tym jest dodatkiem farb oraz barwników, gdyż wspomaga przywieranie koloru z przedmiotem lub substancją.


PIECZARKA LŚNIĄCA
Opis: Mały kapelusz, wypukły. Skórka jest pokryta gęstymi, chromowobrązowymi lub ciemnobrązowymi. Blaszki zmieniają barwę od bladoszarawej, czerwonawej do czekolodowobrązowe. Trzon smukły, osiągający 12 cm wysokości, białawy.
Występowanie: Szeroko rozpowszechniony, głównie w lasach iglastych na glebach wapiennych. Rośnie często w grupach i na przełomie lata i jesieni.
Zastosowanie: Jest smacznym grzybem jadalnym, ale jest także dodawana do eliksirów, chociaż jej konkretne działanie nie jest określone.


TĘGOSKÓR POSPOLITY
Nazwy: tęgoskór cuchnący, purchawka kartoflana, fałszywa trufla, kurzawka, bycze jaja
Opis: Owocnik kulisty, bez trzonu, żółtobrązowy, szerokości do 10 cm. Jego zapach jest ostry, metaliczny. Zarodniki kuliste, brązowe, z siateczkowatym urzeźbieniem.
Występowanie: Rośnie na ziemi w piaskach i kwaśnych glebach, w lasach liściastych i iglastych. Występuje od lipca do października.
Zastosowanie: W małych ilościach jest nieszkodliwy i w niektórych regionach Europy bywa używany jako grzyb przyprawowy. Jednak zjedzony w większych ilościach może powodować zatrucia. Jednak jako przyprawę można używać tylko młode, jeszcze wewnątrz białe grzyby a twardą okrywę należy zdjąć. W eliksirologii dodawany jest, kiedy chce się przezwyciężyć nieprzyjemny smak, a w dużych ilościach może być dodawany do trucizn.


TWARDZIAK JAPOŃSKI
Używane części: cały owocnik grzyba
Opis: Główna część grzyba znajduje się pod ziemią w postaci włókienek budujących grzybnię. Wyrastający ponad powierzchnię ziemi owocnik składa się z ciemnego kapelusza i tronu. Kapelusz jest lekko płaski.
Występowanie: w Japonii i Chinach; rośnie obficie na kłodach drzew, bądź odpadkach pochodzenia organicznych w wilgotnym środowisku.
Zastosowanie: Jest to grzyb halucynogenny, którego raczej nie powinno się zbyt często używać. Jasne jest, że często tworzy się z niego wywary halucynogenny, odprężający, a także odmładzające i dające zdrowie - wzmacnia system odpornościowy.




ROZDZIAŁ IV

4.1. Niebezpieczne rośliny

DZIABELSKIE SIDŁA
Nazwy:
Używane części:
Opis:
Występowanie:
Zastosowanie:


HORLUMP
Nazwy:
Używane części:
Opis:
Występowanie:
Zastosowanie:



Opracowane na podstawie: "Medycyna naturalna. Rośliny, które leczą" Joela L. Swerdlowa; Leksykon przyrodniczy wydawnictwa Świat Książki; http://eliksiry-serek.blog.onet.pl/[/size]
Powrót do góry Go down
 

Zielnik

Zobacz poprzedni temat Zobacz następny temat Powrót do góry 
Strona 1 z 1

Permissions in this forum:Nie możesz odpowiadać w tematach
Instytut Durmstrang :: Organizacja :: DANE POSTACI :: Fabularne :: Materiały do lekcji-